Het komen en gaan van de van Laarhovens

Zoals ik in mijn vorige post al verklapte, zou ik graag op een wetenschappelijke manier willen kijken naar de beeld- en identiteitsvorming van autochtone woonwagenbewoners in Nederland vanaf 1875. Ik kijk het allemaal nog even aan, maar de kans bestaat dat ik volgend jaar september een masteropleiding ga doen. Mits mijn onderzoeksonderwerp wordt goedgekeurd natuurlijk.

‘Een met honden bespannen voertuig’

Het meest verontrustende aan de gevangenisregisters van mijn betovergrootvader Embertus van Laarhoven vond ik — zonder twijfel, eigenlijk — de volgende twee redenen waarvoor hij veroordeeld werd. — 10 tot 12 oktober 1899 / 27 jaar / ‘het op een openbare weg een aangespannen hond niet voorzien van een behoorlijke muilkorf’ + ‘een voor een

Ook Anna’s broer was een rondreizende muzikant

Toen ik begon met het onderzoek naar mijn eigen familiegeschiedenis werd me al vrij snel duidelijk hoe weinig mijn familieleden wisten. Ze konden me weinig concreets vertellen, bleken zich dingen vaag te herinneren en hadden al helemaal geen nuttige documenten bewaard. Waarschijnlijk werd hierdoor één verhaal in het bijzonder altijd verkeerd doorverteld, namelijk over de

‘Namaak-zigeuners’ en ander tuig

Doordat ik mijn betovergrootvader Cornelis Hartogs in de gevangenisregisters tegenkwam, simpelweg omdat hij een woonwagenbewoner was, werd ik nieuwsgierig naar de regels die de Nederlandse overheid destijds handhaafde. Ik verbaasde me er namelijk over dat men blijkbaar helemaal niet in een woonwagen mocht wonen. Andere Tijden maakte in 2000 een aflevering over woonwagenbewoners. Deze begint

‘Een voertuig tot woning bezigen’

Vanzelfsprekend was ik nieuwsgierig of mijn andere betovergrootvader, Cornelis Hartogs, ook in de gevangenis gezeten heeft, want ook hij kwam — net als boef Embertus — uit Noord-Brabant. En jawel hoor, 8 x bingo! Om één reden moest ik gniffelen: ‘wateren op straat’. Ik neem aan dat men hier wildplassen mee bedoelde. Minder grappig vond

Mijn fascinerende zoektocht 3/3

Het is ontzettend spannend om je stamboom uit te zoeken, ook als je familieverhalen helemaal niet zo spannend zijn (zoals op tv). Grappig is het ook als verhalen minder spectaculair blijken te zijn dan je had verwacht. Zo vertelde mijn oma altijd dat haar moeder een Vlaamse was, maar dat valt nog te bezien. Daarnaast