Mijn vaders vader op het voetbalveld

De oprichter van de website zwaluwsestambomen.nl, Cor Vos, bleek mijn vaders vader en de rest van de familie te hebben gekend. “Ik heb heel goede en warme herinneringen aan deze betrokken familie”, schreef hij me gisteren, “die bij vele Zwaluwse verenigingen betrokken waren en nooit te beroerd waren om een handje toe te steken waar

Nog even over het logement van Jan Willemse

Naar aanleiding van mijn laatste twee posts werd ik getipt over Erfgoed Vereniging Zwaluwe. Mijn mail aan hen werd doorgestuurd naar Cor Vos, de oprichter van de zeer nuttige website zwaluwsestambomen.nl. Cor bleek toevallig dezelfde voorouders als ik te hebben. Zijn grootvader Jan was namelijk een broer van mijn overgrootvader Hendrik. Over het logement van

Waar het logement van Jan Willemse zich bevond

Nadat ik ontdekte dat mijn oudgrootvader Jan Willemse een goed bedeelde logementhouder was, wilde ik vanzelfsprekend weten waar in Lage Zwaluwe het logement zich ooit bevond. Dit bleek lastiger dan gedacht. Ik vind het sowieso opvallend hoe ingewikkeld deze tak is, helemaal als je je bedenkt dat de familie den Rooijen honderden jaren in hetzelfde

De den Rooijens gingen maar zelden naar hun Zaalkerk

“Het waren niet echt kerkgangers”, vertelde een nicht van mijn vader me, “maar de meesten liggen wel begraven bij de Nederlands Hervormde Kerk.” Over deze kerk kon ik echter bijzonder weinig vinden. Slechts twee pagina’s, deze en deze, en wat foto’s op thuisintilburg.nl. Door de laatstgenoemde website kwam ik achter de alternatieve naam van de

500 jaar den Rooijens in (Lage) Zwaluwe

Een aantal maanden geleden, ik was nog maar net met mijn vaders stamboom bezig, reed ik samen met mijn moeder langs het treinstation van Lage Zwaluwe. Vanuit de trein zagen we alleen maar groen. Hardop vroegen we onszelf af waar in hemelsnaam de huizen en mensen zich bevonden. Even grapte mijn moeder: “Zullen we uitstappen

Kreeg Tanneke een onwettig kind?

Toen ik deze gezinskaart zag, viel het me meteen op dat er tussen het eerste en het tweede kind maar liefst dertien jaar zat. Eigenlijk dacht ik er verder niet bij na, mede doordat mijn moeder meteen zei: “Er zullen wel veel kinderen jong overleden zijn.” Dat gebeurde vroeger nog weleens.