Mediteren en andere zaken


“Ik kan merken dat je drie keer per week naar yoga gaat”, zei mijn moeder onlangs. “Je bent veel rustiger geworden.” De lessen hebben echter ook zeker een keerzijde. Afgelopen donderdag liet een vrouw, die voor mij op een matje stond, meerdere harde scheten. Een paar seconden later vroeg de docent ons om heel diep door de neus in te ademen. Over een perfecte timing gesproken.

Het mooiste van het leven is als je het volledig zou kunnen accepteren zoals het is. Ik doe hard m’n best, ben aardig op weg. Het ontspannen lukt me eigenlijk verbazingwekkend goed. Toch schrok ik me een hoedje toen deze enthousiaste mevrouw de eerste harde ruft ten gehore bracht. Toen zij besloot haar hele lichaam, en dus ook haar kringspieren, te ontspannen, realiseerde ik me weer dat ik er nog lang niet ben. Misschien kijkt u hier niet meer van op en vindt u mij bekrompen, maar hoe natuurlijk het ook is, onder gezelschap een poepje laten blijft toch een beetje vies.

Dan heb ik eindelijk erkend: ik moet rustiger worden. Dan heb ik eindelijk tegen mezelf gezegd: ik ga mediteren. Dan heb ik het idee de onaantrekkelijke manieren van de ander meer te accepteren. Dan heb ik daardoor het gevoel een leuker mens te worden. En dan overkomt me dit.

Ik weet wel dat verlossing juist in kleine dingen zit. In het accepteren van andermans scheten bijvoorbeeld. Wat zou het mooi zijn als we ons niet meer zouden ergeren aan dit soort natuurlijke geluiden. Ik denk dat heel veel mensen profijt zouden hebben van meditatie. Het is een fijne manier om tot jezelf te komen en naar je innerlijke ik te luisteren. Er is toch niets mis met een beetje rust op zijn tijd? Voor de mensen die ook nog niet gewend zijn aan al die openbare darmgassen: laat u zich vooral niet afschrikken. Ik heb me namelijk laten vertellen dat scheten laten niet een vast onderdeel van de les is. En als het gebeurt, dan is het aan u hoe daarmee om te gaan.

Als beginner ben ik in ieder geval nog niet op het punt beland om mij van een ongelukje te distantiëren in mijn zoektocht naar innerlijke rust en volledige acceptatie van de medemens. Gelukkig stonken de scheten van deze enthousiaste mevrouw niet naar rotte eieren. Dat scheelde al een hele hoop.

Dit artikel verscheen op 15 april 2013 in in dagblad Metro.