Manifest

Goed nieuws is geen nieuws. Dit heb ik in mijn werk als schrijvend journalist vaak moeten ondervinden. Positieve berichtgeving over onze pluriforme samenleving, menig redactie zat er simpelweg niet op te wachten. Het moest altijd maar gaan over verdriet en verderf. Voor mij was en is het onmogelijk hier niets van te vinden.

Nog altijd domineren de slechte ontwikkelingen in de wereld het nieuws. Media lijken vaak niet op de juiste plek te kijken, waardoor ze geen alternatieve blik willen, kunnen of durven voor te schotelen. Hierdoor is onze beeldvorming misvormd, het is incompleet. Dit is een gemiste kans en bovendien unfair, want nieuws zou eigenlijk volledig moeten zijn.

Ik ben door mijn visie overal en altijd een outsider. Vroeger zag ik dit als een beperking, nu wil ik het juist uitbuiten. Door mijn levenservaring heb ik mijn voelsprieten op een bepaalde manier ontwikkeld dat ik mijn mond (mijn pen!) niet kan en wil houden. Ik zie het als mijn taak om progressieve mensen die in een betere samenleving geloven, een stem te geven.

Mijn kracht ligt in het maken van verhalen over hoe onze identiteitsconstructie en persoonlijke ontwikkeling tot uiting komt in onze pluriforme samenleving. Luchtig geschreven, maar wel met een serieuze kern. Het zal je dan ook niet verbazen dat ik de voorkeur geef aan de echte wereld, zodat ik recht kan doen aan iemands verhaal. Een wereld waar heus ruimte is voor verdriet en verderf, maar waar men tevens oog heeft voor de inspirerende en kunstzinnige elementen.