Het komen en gaan van de van Laarhovens

Zoals ik in mijn vorige post al verklapte, zou ik graag op een wetenschappelijke manier willen kijken naar de beeld- en identiteitsvorming van autochtone woonwagenbewoners in Nederland vanaf 1875. Ik kijk het allemaal nog even aan, maar de kans bestaat dat ik volgend jaar september een masteropleiding ga doen. Mits mijn onderzoeksonderwerp wordt goedgekeurd natuurlijk.

Ook mijn oma lag in het sanatorium

Op 1 juli 1942 overleed mijn opa’s oudere broer Cas aan tuberculose. Doordat ik onlangs zijn brieven digitaal toegestuurd kreeg, moest ik ineens denken aan twee foto’s van mijn oma. Vanaf haar zestiende lag zij namelijk enkele jaren in Villa Weizigt, dat in de jaren ’40 als sanatorium fungeerde. Als gevolg van de tuberculose ging

Blogbreak: na 100 berichten er even tussenuit

Vandaag bestaat mijn blog precies een half jaar. In dat half jaar heb ik maar liefst 100 berichten geplaatst. Ik schrik er zelf een beetje van, haha. Aangezien ik deze lente mijn scriptie moet inleveren, heb ik besloten een welverdiende blogbreak te nemen. Ondertussen kunnen mijn vele trouwe bezoekers alles op hun dooie gemakkie teruglezen.

Wat zeggen documenten over de oorlog?

Omdat ik meer te weten wil komen over mijn familie in de Tweede Wereldoorlog, diende ik vanmorgen 4 verzoeken in bij de International Tracing Service. Wat weten zij over mijn opa, die in Wiesbaden verbleef? En hebben ze toevallig ook informatie over het lot van mijn moeders oom en mijn vaders twee ooms? Het gaat

Jan Frans was in dienst als huzaar

Zoals ik eerder vandaag al schreef, heb ik sinds gisteravond contact met de kleinzoon van Jan Frans van Laarhoven. Wilhelmus’ broer bleek in dienst te zijn geweest als huzaar, zoals soldaten genoemd werden wanneer zij bij het legeronderdeel cavalerie hoorden. Frans stuurde mij een aantal schitterende foto’s van zijn grootvader toe. Links ome Frans met