Optredens van De Prikkies op VHS

Jaren geleden was mijn oma vastbesloten al haar broers en zussen te overleven. Ze wilde oud worden, heel erg oud. Tegelijkertijd was haar grootste angst te eindigen zoals haar schoonmoeder. Dement, heel erg dement. Afgelopen weekend lag ik op bed samen met mijn inmiddels 88-jarige oma, die inderdaad al haar broers en zussen overleefde maar

300 jaar Van Laarhovens in Tilburg

Ik zei gisteren al dat de Van Laarhovens al zeker 300 jaar in Tilburg leefden. Maar was dat wel zo? Toen ik het op de stamboompagina van mijn moeders kant wilde checken, zag ik dat ik die lijn niet verder had uitgewerkt. Mijn oudovergrootouders, oudbetovergrootouders en stamouders misten nog. Dat heb je als je als

Mijn familie in de Dordtse politierapporten

Wat ik zo geweldig vind aan het Brabants Historisch Informatie Centrum (BHIC) is dat men daar zo ontzettend veel gevangenisregisters heeft gedigitaliseerd. Petje af! Omdat ik ‘half Brabants’ ben (waar ik overigens niks van merk, haha), heb ik mijn voorvaderen en hun broers veelvuldig in deze beruchte boeken teruggevonden. Verder geen vrouw te bekennen overigens.

Het logement van tante Dien en ome Hans

Van de week liep ik met mijn moeder door de Bleijenhoek in Dordrecht toen ze me vertelde waar haar tante en oom een logement hadden. Mijn oma’s zus Bernardina (Dien) van Laarhoven en zwager Johannes (Hans) Baegen vestigden zich op Weeshuisplein nummer 8. Volgens Dordtenazoeker sowieso in 1960 en 1974. Ook nummer 12rd én nummer

Hoe vaak en waar komen mijn achternamen voor?

Zelfs als je al tweeënhalf jaar bezig bent met je familieonderzoek, kom je nog weleens grote, bekende websites tegen die jij ondertussen nog helemaal niet kende. Zo wist ik niet dat je op de website van Forebears makkelijk kunt zien hoe vaak en waar ter wereld een achternaam voorkomt. Nu zal dit niet helemaal kloppend

Genealogisch 2019 tot nu toe

Gisteren werd ik geïnterviewd over een stukje familiegeschiedenis. Het was een erg leuk gesprek, maar daarover meer zodra het in de krant staat. Ik blijf me verbazen over het feit dat zoveel mensen hun weg naar mijn blog weten te vinden. Vorig jaar had ik maar liefst 5.500 unieke bezoekers. Dit jaar is het met

Mijn oma herkende me niet meer

Afgelopen paasweekend was een weekend dat ik liever niet had meegemaakt. Voor de allereerste keer herkende mijn oma me niet meer. En dat vond ik ongelooflijk pijnlijk en confronterend. Sinds enige tijd lijdt mijn oma aan een vorm van dementie. Ik hoorde de verhalen van mijn familie en geloofde deze natuurlijk wel, alleen als ik

Nieuwe informatie over ome Lowie in Duitsland

Vorig jaar maart nam ik contact op met de International Tracing Service (ITS). Ik wilde meer te weten komen over de oorlogse tijden van mijn opa, mijn oma’s broer en de twee broers van mijn andere oma. Doorgaans duurt het zeker zo’n twee jaar voordat je een reactie krijgt; de instantie krijgt namelijk ontelbare verzoeken