Mijn vaders grafsteen is vandaag gelegd

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik het bloggen absoluut niet mis. Sterker nog, ik overwoog heel eventjes om mijn website uit de lucht te halen, omdat ik eind januari weer een flink bedrag moet betalen maar bovenal omdat de rust me erg goed bevalt. Ik behoud mijn blog toch maar, omdat er natuurlijk veel werk in is gaan zitten. Zonde om dat zomaar weg te gooien. Ik zou spijt kunnen krijgen.

Wel weet ik dat ik in 2020 minder ga bloggen. Niet alleen omdat de rust me bevalt, maar ook omdat ik mijn tijd minder online wil doorbrengen. Heb ik het gevoel dat ik nog iets te melden heb? Mwuah, niet echt. Daarbij komt dat het me eigenlijk langer dwarszit dat vele familieleden wel mijn blog gretig in de gaten houden maar me nooit van foto’s en informatie hebben (willen) voorzien. Dat vind ik jammer, omdat het niet om míjn familiegeschiedenis gaat maar om ónze familiegeschiedenis. De enige verre familieleden die me hielpen, waren van de Kroonen kant en had ik nooit eerder gezien of gesproken. Opmerkelijk hoe dat soort dingen toch altijd gaan.

De tekst gaat door onder de foto.

Het minder online zijn breng ik momenteel al lezend door. Deze boeken zal ik in januari met jullie bespreken. Daarnaast ging ik met mijn LEGO-verzameling aan de slag. Wát een fijne bezigheid om je gedachten even te kunnen verzetten. Het bleek een goede therapie om die kilo’s vijfentwintig jaar oude blokjes uit te zoeken en alles weer in elkaar te zetten. Gelukkig had ik alle tientallen (uit elkaar vallende) boekjes bewaard!

Mijn gedachten verzetten is overigens iets wat ik vaker zou moeten doen. Dankbaar ben ik mijn vriendinnen die me regelmatig opzoeken of me juist het huis uit sleuren. Even een bakkie doen of anders naar het park om de herten en ganzen te voeren. En mijn zesjarige vriend nam me van de week zelfs mee naar het Sinterklaashuis. Feest! 🙂

De tekst gaat door onder de foto.

Dat ik deze dagen opnieuw moet leren mijn gedachten te verzetten, komt natuurlijk doordat mijn vader bijna drie maanden geleden onverwacht overleed en ik daarna volop door de mensheid teleurgesteld werd. Eerst volgde er een periode waarin ik mijn verstand op nul moest zetten: er moest veel worden geregeld en het huis moest worden leeggeruimd. Ik blokkeerde als het ware mijn emoties. Daarna volgde er een periode waarin ik veel voor me uit staarde en relatief rustig mijn dagen doorkwam. De emoties lijken nog altijd geblokkeerd, maar depressief ben ik gelukkig verre van. Dat scheelt een hele hoop.

Een van de zaken die ik eerder deze maand ‘pas’ regelde, was het bestellen van mijn vaders grafsteen. In eerste instantie verliep het niet soepel, want de papieren waren kwijtgeraakt, maar vanmiddag belde de Monumententuin met de mededeling dat de steen al gelegd was. Dus sprong ik meteen op de fiets richting het Essenhof.

Ik zou natuurlijk pas op 1 januari weer van me laten horen, maar dat mijn vaders grafsteen is gelegd, vond ik een goede reden om weer eens een stuk te schrijven.

De steen is geworden zoals ik hoopte, dus ik ben een tevreden mens.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *