Ik ga er 2 maanden tussenuit

De afgelopen weken heb ik veel geschreven, heel veel gezocht en gevonden. Het was mijn manier om de hectiek rondom mijn vaders overlijden te doorstaan en te verwerken. Nu alle taken erop zitten en ook mijn eigen woning zo goed als af is, wil ik even achter de laptop vandaan en op mijn nieuwe bank genieten van een kop thee en stapel boeken.

Mijn reis naar Taiwan heb ik geannuleerd. Ik moest er niet aan denken om zo’n intensieve reis te moeten ondernemen. Heus, de prachtige natuur had me goed kunnen doen, maar ik slaap al weken ontzettend slecht en heb logischerwijs nog maar nauwelijks energie. Om over de aanhoudende rugpijn maar te zwijgen.

Hoe dan ook, de afgelopen weken zijn me niet in de koude kleren gaan zitten.

Ook ben ik moe van het constant online te ‘moeten’ zijn. Ik ben zó blij dat ik geen smartphone meer heb. Mensen giechelen er soms om, lijken een soort van medelijden met me te hebben. Maar o, wat was ik onrustig (en dus ongelukkig) mét dat ding.

Het is weer tijd om quality time met mezelf door te brengen. Dit deed ik de afgelopen dagen alvast door het boek De zin van het leven van Fokke Obbema te lezen. Wát een fijne verzameling interviews, zeg. Echt een aanrader. Ik citeer even een aantal mooie uitspraken, waar ik me heel erg in kan vinden.

Het leven heeft absoluut geen zin, daar ben ik zeker van. Bij ‘zin’ denk ik aan voortgang, dus iets na het leven. Maar dan is er niets. De overweldigende aanwezigheid van religies geeft aan dat de meeste mensen dat niet kunnen accepteren.

Het mooie van het leven is juist dat het openligt. Dat het geen zin heeft, geeft eindeloos veel kansen.

Schrijven is de meest complexe en genuanceerde manier van communiceren die we als mensen hebben uitgevonden. Voor mij is het het meest zinvolle dat ik met mijn leven kan doen.

Ik vind dat mensen over het paard getilde dieren zijn die zich ongelooflijk navelstaarderig gedragen. Het gaat ze uiteindelijk alleen maar om de eigen soort.

Anders dan dieren heeft een mens begrip. Maar dat is altijd onvolledig. Dat wil hij, uit ongeduld of angst, aanvullen tot iets absoluuts. Daarom gaat hij geloven: in goden, geesten, spoken, een leven na de dood, verzin het maar.

Een mens moet zijn eigen stompzinnigheid niet als norm nemen.

Gebrekkige zelfkennis, hunkering naar erkenning en misplaatste eigendunk zijn voorbeelden van tekortkomingen, waardoor de mens op dwaalsporen komt.

Het gaat om contact met jezelf: inzicht in je eigen verlangens en angsten. Als je dat verliest, is de kans groot dat je de schuld buiten jezelf legt en gaat demoniseren.

Wij mensen zijn zeer onbescheiden, zie de plek die we in de natuur in denken te kunnen nemen. We doen alsof we de natuur naar onze hand mogen zetten, terwijl het in feite een samenspel is.

Omdat er nog een stapel andere boeken ligt te wachten en ik mezelf de tijd en ruimte moet gunnen om te rouwen en te verwerken, heb ik besloten om er twee maanden tussenuit te gaan. Voor de feestdagen zal ik vast nog wel even van me laten horen, maar een pauze van 1 november tot 1 januari lijkt me redelijk. Hopelijk lukt het me. 🙂

Maar voordat ik mijn laptop dichtklap, laat ik jullie nog eventjes een klein stukje van mijn woning zien.

Nou, trouwe volgers, dat was ’t voor nu.

Tot over een paar weken, hè!



De bovenstaande citaten zijn (op chronologische volgorde) van: A.L. Snijders, schrijver, pagina 42 / Jolande Withuis, socioloog, pagina 82 / Bregje Hofstede, schrijver, pagina 124 / Theunis Piersma, vogelexpert, pagina 157 / Vincent Icke, sterrenkundige, pagina 180 / Job Koelewijn, kunstenaar, pagina 210 / Tim Fransen, cabaretier, pagina 226 / Christien Brinkgreve, socioloog, pagina 246 / David Elders, begrafenisondernemer, pagina 263

Reacties op “ Ik ga er 2 maanden tussenuit ”
Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *