Ik heb emoties en die mag ik uiten

Toen ik berichtte over het verwachte maar toch onverwachte overlijden van mijn vader, zei ik voorlopig niets met mijn familiegeschiedenis te doen. Ik begon echter opvallend veel te schrijven. Misschien is dit mijn manier van verwerking. Natuurlijk leef ik momenteel in een roes, natuurlijk kom ik door het leegruimen van mijn vaders huis nog helemaal niet toe aan rouw en verdriet. Er komt ontzettend veel op mij en mijn moeder af. Een hoop dingen die geregeld moeten worden, dus schouders eronder en doorgaan. Maar ondertussen voelt het wel onnatuurlijk aan. En ondertussen hebben we wel onze emoties.

Het is vandaag alweer drie weken geleden dat we mijn vader vonden. Het is misschien wat vroeg, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik de afgelopen weken heel erg het gevoel kreeg dat er geen ruimte voor mijn verdriet (als kind) is. Online ontving ik meer dan duizend condoleances, maar in het echte leven wordt er maar weinig naar me gevraagd. Of mijn verdriet wordt gebagatelliseerd. Eén uitspraak zal me niet alleen voor altijd bijblijven, het vat ook nog eens samen hoe mensen me laten voelen. Twee dagen na het overlijden van mijn vader kwamen mijn moeder en ik een bekende tegen en vertelden haar wat er was gebeurd. Ze keek me aan en zei: “Het is natuurlijk jouw vader…” Vervolgens keek ze naar mijn moeder en zei: “Maar voor jou vind ik het veel erger.” Het is heel vervreemdend dat een buitenstaander denkt te kunnen bepalen voor wie iemands overlijden erger is, wie er meer of minder verdriet om heeft. Ik voelde me door dit soort uitspraken behandeld als een klein kind dat de harde woorden van de grote mensen toch nog niet begrijpt. Ondertussen moest datzelfde kleine kind wél de grote stoute wereld aankunnen. Het aantal mensen dat écht hulp en steun bood, was in de afgelopen weken namelijk op één hand te tellen.

En dat doet wat met de mens.

Het brengt je op z’n minst in de war.

Teleurstelling is het samenvattende woord.

Voor mij is het extra zuur dat zo kort na mijn terugkomst in Dordrecht mijn vader kwam te overlijden. Er zaten slechts twee weken tussen. Hierdoor kreeg ik veel te snel opnieuw het ware gezicht van sommigen te zien. Nu zullen er wel mensen zijn die het ongepast of op z’n minst gedurfd vinden dat ik zo openlijk spreek, maar dan stel ik bij dezen meteen een aantal wedervragen.

Waarom mag iemand wel teleurgesteld worden, maar mag de teleurgestelde daar niets van zeggen? Waarom mag iemand wel gekwetst worden, maar mag de gekwetste daar niets bij voelen? Waarom mag iemand wel gepijnigd worden, maar mag de gepijnigde daar vervolgens niets van vinden?

Ik mag emoties hebben. Ik mag die emoties uiten. En ik mag verwachten dat mensen snappen dat ook ik mijn emoties kwijt wil.

Helaas leer je mensen juist in slechte tijden kennen. Mensen die nog niet hebben meegemaakt wat jij meemaakt of die er anders mee omgingen (in hun ogen beter mee omgingen), en je vervolgens laten barsten. Bedoeld of onbedoeld. Die hun empatisch vermogen nog verder moeten ontwikkelen willen ze (ooit) snappen dat je in bepaalde tijden niet in staat bent om om hulp te smeken. Als iemand een dierbare verliest, dan hoort men uit zichzelf langs te komen, hulp aan te bieden en handen uit te steken. Dan hoort men niet te gaan zitten wachten tot er wordt op- of aangebeld. Huis leegruimende nabestaanden hebben wel iets anders aan hun hoofd dan te gaan zitten wachten tot er iets gebeurt.

Bij dezen wil ik daarom verschillende buren van mijn vader heel erg bedanken. Mijn moeder en ik waarderen jullie geboden hulp enorm. We voelen ons echt door jullie gesteund. ’t Maakt het allemaal net ietsjes minder zwaar.

En dat doet wat met de mens.

Het zet je op z’n minst aan het denken.

Dankbaarheid is dan ineens het samenvattende woord.



Op de foto: ‘Dubbeldamseweg richting Mariastraat en begraafplaats.’ (bron)

Toen ik een foto voor bij deze post zocht en bovenstaande vond, moest ik denken aan Hoe sterk is de eenzame fietser, de titel van Boudewijn de Groots vijfde album. Nou, ondanks of misschien wel dankzij deze nieuwe ervaring voelen mijn moeder en ik ons eenzaam maar vooral héél sterk. Vandaar deze foto.

Reacties op “ Ik heb emoties en die mag ik uiten ”
  1. heel mooi geschreven, het geeft heel goed aan wat je gevoelens zijn naar de mensen om je heen en deze maatschappij waarin in van alles wordt verwacht van een mens.

    1. Dankjewel. 🙂 We zijn als wereld zo ontzettend individualistisch aan het worden, zo egoïstisch. Terwijl iedereen hetzelfde nodig heeft. En dus zouden we met z’n allen beter moeten weten, eigenlijk.

  2. Mooi geschreven, goed verwoord, fijn dat je je gevoelens in ieder geval op papier kan zetten, diep respect hiervoor. Helaas is t nog steeds zo dat mensen moeilijk met gevoelens van anderen om kunnen gaan. Veel sterkte voor de komende tijd, en al klinkt t als een cliché, verdriet moet slijten…. tijd heelt alle wonden.

  3. Welkom in de harde wereld, Leo. Tegenwoordig mag je voor de buitenwereld niet langer rouwen of verdriet hebben, dan een week of drie, daarna moetje maar weer “gewoon” doen. Het heeft zeker ook iets positiefs, je leert n.l. je èchte vrienden kennen en die kun je vaak op één hand tellen, wees daar dan maar zuinig op. Voor rouw en verdriet staat geen tijd. Ik verloor mijn ouders binnen het half jaar. Dat is nu 42 jaar geleden en ik mis ze nog steeds en ja, de rauwe randjes van de pijn zijn er wel af, maar de pijn js er nog steeds. Mijn vader zou één dezer dagen jarig geweest zijn en dan voelt die leegte weer even zo leeg. Dat gaat niet over. Jebent goed bezig om je verdriet, teleurstelling, maar ook dankbaarheid in je blog te verwoorden. Dat helpt bij je verwerking!
    En het is heel simpel zo: wie het niet wil lezen, wordt nergens toe gedwongen, tóch. Ik wens jou en je moeder heel veel sterkte voor de komende tijd! 😘

    1. Dankjewel voor je lieve woorden. 🙂 Het is heel jammer dat ik bij de meeste mensen niet over mijn emoties kan praten. Ik snap het wel, mensen weten niet hoe ze met iemands overlijden moeten omgaan. Maar ik snap het ook weer niet, want mensen weten dat iemand een luisterend oor nodig heeft. Wat ook zo nu en dan door m’n hoofd gaat: wat als ik binnenkort ook mijn moeder kwijtraak? Je wordt er banger en bewuster door, vooral zo kort na een overlijden. Dat wordt vast wel minder weer. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *