Verwacht en toch onverwacht overleed mijn vader

Afgelopen zondag zat ik te wachten op mijn vader. In mijn nieuwe woning, waar nog volop moest worden geklust. In de badkamer zou hij een lamp en douchestang ophangen. Aangezien mijn vader altijd op de minuut zijn afspraken nakwam, vond ik het raar dat hij er ’s middags nog steeds niet was. Al schilderend zei ik hardop tegen mezelf: “Stel je voor dat hij nu écht is overleden.” Mijn vader had immers al meerdere hartinfarcten overleefd. Na hem vele keren te hebben gebeld, sprong ik op de fiets richting zijn huis.

Onderweg voelde ik heel sterk dat mijn vader er niet meer was.

Toen ik bij hem thuis binnenkwam, werd meteen duidelijk dat mijn voorgevoel klopte. Wat ik aantrof was verschrikkelijk en zal ik hier niet beschrijven. Het is een beeld waar ik de rest van leven mee moet zien te leven. Het is in mijn geheugen gegrift, staat op mijn netvlies gebrand. Hiervoor zal ik dan ook in therapie gaan.

Het ergste van alles is dat mijn vader zijn overlijden hoogstwaarschijnlijk bewust heeft meegemaakt, iets dat moeilijk te verkroppen is. Had hij niet voldoende geleden in zijn leven?

Mijn vader kwakkelde al een behoorlijke tijd met zijn gezondheid. Hij kreeg meerdere hartinfarcten, was zwaar suikerpatiënt, ging steeds slechter horen en lopen. De dagen voor zijn dood sprak hij dikwijls over de angst die hij voelde. Mijn vader wist niet lang meer te zullen leven. Keer op keer zei hij hoe bang hij was voor de dood, vooral ook omdat mijn vader alleen woonde en dus alleen zou gaan.

Door het verwachte en toch onverwachte overlijden van mijn vader leg ik al mijn projecten stil. Ik zal me voorlopig niet bezighouden met mijn familiegeschiedenis en heb daarnaast besloten niet met ’t Dordrecht van toen deel te nemen aan het themajaar ‘Dordrecht 800 jaar stad’. Liever gun ik mezelf de rust en ruimte om te rouwen, want hoewel ik het zag aankomen, komt mijn vaders dood toch onverwachts.

Mijn vader overleed op 62-jarige leeftijd in de avond van zaterdag 31 augustus en werd gisteren vrijdag 6 september om 11 uur ’s morgens begraven in het bijzijn van zijn vrienden, mijn moeder en verdere familie.

Ik wil iedereen heel erg bedanken voor zijn of haar aanwezigheid, voor alle bloemen, kaarten en de meer dan 1.000 condoleances.

Slaap wel, papa, rust zacht.

Johannes Willem den Rooijen
— Johan —
13 maart 1957 — 31 augustus 2019

Onder de foto en advertentie zijn de tijdens de dienst voorgedragen teksten (geschreven door mijn tante en mij) terug te lezen en tevens de gedraaide liedjes te beluisteren.


Bovenstaande advertentie stond in deze editie van Dordt Centraal.

Il Divo — Regresa a Mi

Johan, een blonde jongen uit Wielwijk. Keeper bij voetbalclub Geluksvogels, meer dan twintig jaar trouwe medewerker bij slotenfabriek Lips. Verliefd wordend op zijn Frea, die hij leerde kennen in café De Tol. Vanaf die tijd wonend in het mooie centrum van Dordt. Ze trouwden en kregen later hun zoontje Leo.

Johan was jarig op 13 maart, Frea op 14 maart. Ieder jaar maakte hij hetzelfde grapje. Alleen op z’n verjaardag was Johan drie jaar ouder dan zijn Frea. Hij hield sowieso van grapjes maken.

Ronan Keating — If Tomorrow Never Comes

Klaverjassen, zijn lust en leven, regelmatig kaarten geven. De liefde voor het hart, de klaver, ruit en schop. Het kon niet op. Voetbal was een andere passie. Het zicht op de bal, een supporter met plezier en elan. Op vrijdagqvond in de tribune bij FC Dordrecht, op zondag met een bord eten op schoot kijkend naar Studio Sport om te zien hoe zijn echte grote liefde Ajax weer eens drie punten zou winnen.

Rob de Nijs — Zo zal het zijn

Het leven kabbelde voort. Soms soepel, soms verstoord. Suikerziekte jarenlang, broze botten, insuline, pillen, operaties, hartschade. Er kwam geen einde aan.

In de laatste week van zijn leven werd Johan door zijn klaverjasvrienden heel goed geholpen. Hier was hij hen erg dankbaar voor.

John Rowles — If I Only Had Time

Maar toch… Soms momenten met de hond op pad, op de scooter een ritje door de stad. Struinend door het leven met zijn wel en wee, weinig eisen en wensen, best snel tevree. Je verliet het leven te jong en zo schokkend onverwacht. Je lijf was op, je hart zei: “Het is klaar, mijn jongen, ik stop.” De kaarten op tafel, het spel is gespeeld. Je lichaam zei: “Ik pas.”

Jopie, papa. We gaan jou nooit vergeten, eeuwige roem valt jou ten deel. Je hebt de rust en onze tranen verdiend. Tot ooit.

Slaap wel, slaap zacht.

Andrea Bocelli & Sarah Brightman
— Time To Say Goodbye

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *