Ik mis mijn opa steeds meer

Het is vandaag 21 jaar geleden dat mijn lieve opa om 7 uur ’s morgens zijn laatste adem uitblies. Eigenlijk heb ik dit nooit helemaal een plekje weten te geven. Ik was veertien en dol op de enige opa die ik in mijn leven had. Met zijn liefde en warmte zorgde hij er onbewust voor dat ik mijn andere opa (en oma) helemaal niet miste.

Ik werd geboren in de Boogjes. Vanuit die woning keek je zo de Pelserstraat in, kon je het huisje zien staan waar mijn moeder geboren werd en mijn opa en oma tientallen jaren woonden. Toen ik twee was, verhuisden we naar de ernaast gelegen Ruitenstraat. Hier woonde ik tot mijn twintigste en dus was ik altijd in de buurt van mijn grootouders.

Als je me vraagt wat ik me herinner van mijn opa, is dat hij een heel tevreden man was. Hij was gelukkig met zijn peukie, kop koffie, krantje en verse vis. Ondertussen werkte mijn opa keihard. Vele jaren bracht hij iedere ochtend De Dordtenaar rond en ging vervolgens naar de Technische Unie. Hij klaagde nooit. Werken was helemaal niet erg, het hoorde er gewoon bij. Ondertussen kon mijn opa zo intens genieten van de simpele dingen in het leven. Iets waar ik best een beetje jaloers op ben en wat ik maar weinig mensen hem heb zien nadoen.

Wat ik ook nooit zal vergeten, is dat mijn opa elke werkdag toetjes voor me haalde bij de Aldi. ’s Avonds kwam ik namelijk langs om naast hem op de bank te kijken naar de Hans Kazan Show, Rad van Fortuin en Lingo. We sloegen nooit een avond over en ook nooit een toetje.

Misschien klink ik nu als een sentimentele oude man, maar ik mis mijn opa eigenlijk steeds meer en meer. Na zijn overlijden is er veel gebeurd. In de wereld (we kregen de euro, internet en mobiele telefoons), maar ook privé (ik werd journalist, ging studeren aan de universiteit en mijn nicht kreeg twee dochters). Allemaal ontwikkelingen die ik graag met hem had willen delen.

Mijn opa was een intelligente man die van schrijven hield en gevoel voor taal had. Toen ik in 2002 mijn eerste artikel schreef, verscheen deze onder de naam Kroonen. Het zou nog jaren duren voordat ik mijn achternaam officieel zou veranderen, maar ik piekerde er niet over om onder de naam Den Rooijen een artikel te publiceren. Ik moest en zou schrijven onder de naam Kroonen, als eerbetoon aan mijn opa.

Bij mijn geboorte kreeg ik meteen zijn voornaam. Maar omdat mijn opa deze naam veel te oubollig vond klinken, gaf hij mij meteen de roepnaam Leo. Mijn opa vertelde altijd dat hij in nazi-Duitsland zo genoemd werd. Enkele maanden geleden ontving ik zijn oorlogsdossier en op sommige documenten bleek hij inderdaad Leo te heten.

Door dit alles draag ik zowel mijn voor- als achternaam zeer bewust en met veel trots. Er is maar één man waar ik ontzettend veel van gehouden heb en dat is mijn lieve opa, die alle lof en waardering verdient.

Reacties op “ Ik mis mijn opa steeds meer ”
Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *