Asjemenou, wat een spannende tijden

Dezer dagen gebeuren er allemaal dingen waardoor ik steeds zoiets heb van: ja, het is de juiste keuze geweest om terug te keren naar Dordrecht. En ik ben nog niet eens verhuisd! Waarom ik nu al zo enthousiast ben? Nou, om het volgende.

Op 14 juni werd ik geïnterviewd over een stukje van mijn familiegeschiedenis, waarover morgen meer. Diezelfde dag wees de gemeente Dordrecht mijn subsidieaanvraag voor ’t Dordrecht van toen bij voorbaat af. “U hoeft ‘m niet in te dienen”, zei de vriendelijke mevrouw aan de telefoon, “want de gemeente steunt geen nieuwe culturele initiatieven.”

Nu had ik heus niet verwacht dat ik in no-time een ton of twee op mijn rekening gestort zou krijgen, maar dat er niet eens naar een uitgebreid en concreet plan gekeken wordt… Ik vond dat toch ietwat vreemd.

Stadsrechten
Afgelopen donderdag, precies drie weken na dat telefoongesprek, nam de gemeente onverwachts opnieuw contact met me op. Of ik niet toch een aanvraag wilde indienen, omdat volgend jaar wordt gevierd dat de stad 800 jaar geleden stadsrechten kreeg en hiermee de eerste stad van Holland werd. Ietwat verbaasd las ik het mailtje goed door. Ja, ik kwam toch echt in aanmerking voor subsidie, mits mijn plan goedgekeurd wordt natuurlijk. Spannend! 😀

Doordat ’t Dordrecht van toen al snel een succes werd (de discussiegroep telt inmiddels meer dan 13.000 leden), ging ik steeds groter denken. Ik zei regelmatig tegen mezelf: hier móet ik iets mee doen. En dus schreef ik op een gegeven moment een heus ondernemingsplan. Tien pagina’s later zag ik het al helemaal voor me: een pop-up expositie waarbij het levensverhaal van de ‘gewone’ Dordtenaar centraal staat.

Voor de gelegenheid zal ik mijn plan moeten herzien en herschrijven. Het zal moeten worden toegespitst op het startpunt: “Wie of wat maakt Dordrecht zo bijzonder?” Het is niet iets waar ik meteen razend enthousiast van wordt, maar gelukkig wil ik het gaan hebben over “wie” er vroeger op het eiland leefde.

Samenwerkingen
Een dag nadat ik het verzoek ontving — ik moest het even laten bezinken — plaatste ik in de groep een oproep. Want zijn de leden überhaupt geïnteresseerd om een klein deel van hun privé-collectie beschikbaar te stellen voor een pop-up expositie? Niet alleen stroomden de reacties binnen en kreeg ik prachtige oude foto’s toegestuurd, ook benaderden verschillende verenigingen me om te vragen of ik met ze wil samenwerken.

Ik moet hier even goed voor gaan zitten, want dit wordt serieus. Voldoende animo lijkt er in ieder geval te zijn. 🙂

Gaat mijn eigen pop-up museum er in 2020 dan echt komen? Dat ligt natuurlijk helemaal aan het besluit dat de ambtenaren gaan nemen. Voor mijn aanvraag is het overigens wel van belang om toekomstige samenwerkingen te benoemen. Wie assisteert mij bij het cureren? Welke fotograaf maakt het nieuwe werk dat ik voor ogen heb? Met wie schrijf ik de eventuele expositiecatalogus? En wie gaat het logo van het museum ontwerpen?

Op deze vragen hoop ik vóór oktober een antwoord te hebben.

Heb je suggesties voor me? Mail mij dan gerust op het volgende e-mailadres: contact@dordrechtvantoen.nl.

Steun ’t Dordrecht van toen op een simpele manier: door lid te worden van de Facebook-groep en/of de Facebook-pagina te liken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *