Schrijven maakt me het gelukkigst

Het is vandaag precies een jaar geleden dat ik een bericht plaatste waarin ik aangaf op zoek te zijn naar werk. Kort daarvoor haalde ik mijn familieonderzoek offline en veranderde mijn website in een portfolio, zodat ik op zoek kon gaan naar opdrachtgevers en dus mijn journalistieke werkzaamheden na drieënhalf jaar pauze kon hervatten. Doordat

Teuntje was de eerste die de oversteek maakte

Terwijl ik vorige week aan mijn eerste column voor Dordts Geboren werkte, ontdekte ik iets interessants. Aangezien de Den Rooijens uit Lage Zwaluwe ontzettend honkvast waren, ging ik er gemakshalve van uit dat mijn vaders vader de eerste van de familie was die de oversteek naar Dordrecht maakte. Maar dit bleek helemaal niet het geval.

Oproep: Wie heeft klassenfoto’s voor mij?

Vanavond plaatste ik een oproep in de 3.000+ leden tellende Facebook-groep Oude Schoolfoto’s, maar ik deel ‘m voor de zekerheid ook nog even op mijn blog. Voor mijn familieonderzoek zou het namelijk ontzettend leuk zijn als ik oude schoolfoto’s kan vinden waarop mijn voorouders staan of hun broers, zussen, neven en nichten.

Mijn familie in de Dordtse politierapporten

Wat ik zo geweldig vind aan het Brabants Historisch Informatie Centrum (BHIC) is dat men daar zo ontzettend veel gevangenisregisters heeft gedigitaliseerd. Petje af! Omdat ik ‘half Brabants’ ben (waar ik overigens niks van merk, haha), heb ik mijn voorvaderen en hun broers veelvuldig in deze beruchte boeken teruggevonden. Verder geen vrouw te bekennen overigens.

Een interview vol fouten en aannames

Ik werd onlangs geïnterviewd over mijn familiegeschiedenis. Eergisteren verscheen het artikel in De Plusser en hoewel dit een feestje had moeten zijn, kon ik er een potje om gaan zitten janken. Er bleken ontzettend veel fouten in te zijn geslopen. De meest pijnlijke fout? De journaliste nam klakkeloos aan dat Kroonen mijn vaders kant is,

Ik mis mijn opa steeds meer

Het is vandaag 21 jaar geleden dat mijn lieve opa om 7 uur ’s morgens zijn laatste adem uitblies. Eigenlijk heb ik dit nooit helemaal een plekje weten te geven. Ik was veertien en dol op de enige opa die ik in mijn leven had. Met zijn liefde en warmte zorgde hij er onbewust voor