Eindelijk keer ik terug naar Dordrecht

Van de week reageerde ik voor het eerst in jaren op een woning in Dordrecht. Ondanks dat ik op de tweede plek eindigde, werd ik toch uitgenodigd om de woning te komen bezichtigen. Afgelopen donderdag was de groepsbezichtiging al. “Waar is nummer één?”, vroeg ik aan de mevrouw van de wooncorporatie, die meteen haar blaadje erbij pakte. “O”, zei ze, “ik zie dat diegene urgentie heeft en al een andere woning heeft geaccepteerd. Dus u bent nu nummer één.” Hierop begon mijn moeder te gillen en me te omhelzen.

Mijn moeders enthousiasme is te verklaren. Niet alleen was het een mooie, grote, lichte woning midden in het centrum, we zijn vooral moe van alle spanningen. In Amsterdam reageerde ik de afgelopen maanden op maar liefst 26 woningen, simpelweg omdat ik 30 september mijn huidige woning moet hebben verlaten. Deze studio is namelijk bedoeld voor studenten. En aangezien ik vorig jaar lente mijn diploma behaalde, moest ik er eigenlijk met oud & nieuw al uit zijn. Ik wist het uit te stellen, maar moest deze zomer toch echt ruimte maken voor een andere student. Heel begrijpelijk, maar waar moest ik naartoe?

In die zes jaar dat ik in Amsterdam woon, wist ik geen band met haar op te bouwen. Ik kon niet aarden in onze hoofdstad, maar de stap om terug te keren naar Dordrecht was eigenlijk te groot voor me. En dus stelde ik het uit. Ondertussen kreeg ik enerzijds een steeds grotere hekel aan de Amsterdamse drukte en herrie en anderzijds een steeds grotere behoefte om toch terug te keren naar Dordrecht.

Vorige week had ik voor het laatst contact met m’n huidige verhuurder, die tegen me zei dat ik er écht uit moest. Hierop hakte ik de knoop door en reageerde op de woning die ik nu heb gekregen. Wat een tekort aan (betaalbare) woningen in Amsterdam wel niet met iemands leven kan doen…

Ik ben inmiddels erg blij en opgelucht dat mijn leven nu zo gaat veranderen. Eindelijk weg uit die giftige omgeving die Amsterdam voor mij is. Ter informatie: ik kwam 36 kilo aan, omdat ik er zo eenzaam was. Amsterdam is een drukke stad vol mensen, maar ondertussen is het er onpersoonlijk en anoniem. Je komt er niet snel tussen, ook niet als je net als ik jarenlang aan de universiteit studeert. Het lukte mij in ieder geval niet om in Amsterdam iets op te bouwen.

Toen ik vorige week zaterdag naar een concert ging, kwam ik een oud studiegenoot tegen. Na afloop deden we even een drankje. “Wat erg voor je!”, zei hij toen ik vertelde binnenkort terug te verhuizen naar Dordrecht. Waarschijnlijk fronste ik heel erg of zo, want al snel voegde hij eraan toe: “Of wil je dat zélf?!” Je kon zijn onbegrip horen, je kon horen dat hij niet snapte dat iemand vrijwillig Amsterdam zou inruilen voor Dordrecht. Want vergeet niet: Amsterdam is wel dé stad hè! Alles daarbuiten is ‘de provincie’. In Dordrecht heeft men vast niet eens stromend water, denken ze volgens mij. Het is alsof je in de middeleeuwen belandt.

De mentaliteit van de gemiddelde Amsterdammer is, even lekker generaliserend, een soort trots (lees: arrogantie) om in de hoofdstad te mogen wonen, een soort medelijden met diegene die niet dat ‘geluk’ heeft. En dan te bedenken dat de gemiddelde Amsterdammer tegenwoordig import is, helemaal geen Amsterdamse voorouders heeft. En dus slaat die mentaliteit uiteindelijk nergens op.

En in Dordrecht komt er natuurlijk wel gewoon stromend water uit de kraan. 😉

In ieder geval wel in mijn nieuwe woning in hartje Dordrecht.

Joepie!

Op de foto: Het Beverwijcksplein in Dordrecht, rond 1900. De buurt waar ik vanaf volgende maand woon. (bron)

Reacties op “ Eindelijk keer ik terug naar Dordrecht ”
  1. Hmm, die oud-studiegenoot bedoelde vast: “Wat jammer dat ik in Amsterdam blijf wonen en jij naar Dordrecht verhuist, want dan wonen we niet meer in dezelfde stad en dan is de kans dat we elkaar toevallig op straat tegenkomen veel kleiner.” Dat is in ieder geval wat ik nu denk… Maar ik zal extra goed om me heen kijken als ik toevallig in Dordrecht ben. Van harte gefeliciteerd met je nieuwe woning!

    1. Hey Lucia! Haha wat leuk dat je op mijn blog terecht bent gekomen. Amsterdam is zo vol, je ziet bekenden al gauw over het hoofd. 😉 En wat betreft die oud-studiegenoot: die woont zelf niet eens in Amsterdam maar in een stad veel kleiner dan Dordrecht. Dat maakt de ‘grap’ nog groter. Dankjewel, ik heb zo’n zin om te verhuizen! 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *