Amsterdam is het niet voor mij

Knopen zijn er om doorgehakt te worden. Na heel wat wikken en wegen verlaat ik Amsterdam en ga ik deze zomer eindelijk terug naar waar ik vandaan kom: Dordrecht. Sommige mensen reageren een soort van begripvol, maar de reactie van de meesten is overdreven en raar. “Hoe kan je deze stad nou niet leuk vinden? Amsterdam is geweeeeeeeeeeldig!”

Nee, niet voor iedereen, slimpie.

Ik ben echt ontiegelijk blij en opgelucht dat ik voor mezelf besloten heb te vertrekken. Een enkeling vroeg me: “Maar je wilde toch zo graag in Amsterdam wonen?” Ja, maar beslissingen kunnen verkeerd zijn, steden kunnen tegenvallen.

Spijt heb ik overigens niet, hoor. Ik droomde er inderdaad al vanaf m’n puberteit van om in de grote stad te mogen wonen. Als ik het niet geprobeerd had, was dat verlangen onbeantwoord gebleven. Spijt zou ik eerder hebben als ik hier zou blijven wonen. Zelfkwelling zou dat zijn. Ik ben hier namelijk echt eenzaam en ongelukkig.

Het leven aan de universiteit was vluchtig. Mensen kwamen en gingen, slechts een enkeling bleef. Een beetje. En dat terwijl ik had verwacht dat ik een heel nieuw leven tegemoet ging met allemaal nieuwe mensen, nieuwe belevenissen en gebeurtenissen. Maar dat bleef dus volledig uit. Althans, ik heb die nieuwe mensen wel leren kennen en ook dingen meegemaakt die ik in Dordrecht nooit had kunnen meemaken, maar of het een succes was? Niet bepaald.

Ik kwam naar Amsterdam en kreeg niets van wat ik had verwacht. Het werd een grote teleurstelling. En dan kan ik wel verbitterd raken en hier blijven hangen, maar dat schiet natuurlijk ook niet op. Dan kan ik beter de knoop doorhakken en terugkeren naar de plek die ik eerst ontvluchtte.

Je weet pas wat je mist als je het niet meer hebt. En dat heb ik met Dordrecht. Van een afstandje begon ik meer van haar te houden. En begon ik ook de voordelen ervan te zien om in een kleine stad te wonen. Ik ben gewoon geen grote-stad-mens. Ik dacht dat ik dat was, maar door in Amsterdam te gaan wonen weet ik nu dat dat in ieder geval níet zo is.

Amsterdam was het gewoon niet voor mij.

Al doende leert men.

Op de foto’s: De H. Cleyndertweg, de (lelijke, sfeerloze) buurt waar ik zes jaar heb gewoond.

Bron foto’s: beeldbank Stadsarchief Amsterdam.

Reacties op “ Amsterdam is het niet voor mij ”
  1. Je verhaal is ontroerend eerlijk, en deed me denken aan mijn verhuizingen. In 1964 verliet ik op 17 jarige leeftijd Goes (provincie Zeeland) om te gaan studeren aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Begin 1978 verhuisde ik met vrouw en kind naar Dordrecht, om te beginnen als advocaat bij een oude studievriend, Paul van Houten, aan de Wolwevershaven 16.
    Dordrecht ligt halverwege tussen de grote stad Amsterdam, en het kleine stadje Goes, maar ook qua omvang. Ik woon hier nu nog steeds, met veel plezier. Ik denk dat je een goede beslissing hebt genomen ! Ik volg je overigens sinds kort, je bent mijn inspiratiebron voor het onderzoek naar mijn familie. Ik was daar een beetje mee begonnen, zat op dood spoor, maar zie nu mogelijkheden genoeg om verder te gaan.

    1. Ah wat een mooi compliment, dankjewel! Er is veel meer te vinden dan je denkt. 🙂 En ja, ik denk inderdaad dat ik de juiste beslissing heb genomen. Hier vertel ik over in mijn nieuwe blogpost.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *