Een genealogisch overzicht van 2018

Wat een jaar was 2018! Doordat ik heel veel ontdekte en dit alles met jullie deelde, trok mijn blog bijna 5.500 bezoekers. Ongelooflijk, wat een hoop. Niet te bevatten, want velen van hen hebben waarschijnlijk niet eens dezelfde voorouders (anders had ik wel iets van ze vernomen, toch?).

Genealogisch gezien kende dit jaar aardig wat hoogtepunten, gebeurtenissen en heftige ontdekkingen, die ik graag nog even voor jullie opsom. Komen ze!

De moord op Johannes
In januari ontdekte ik dat de broer van mijn overgrootmoeder Anna op brute wijze werd vermoord. Hierop besloot ik het Regionaal Archief Tilburg te mailen. Vriendelijk als dat ze daar zijn kreeg ik binnen no-time een aantal foto’s toegestuurd. Johannes was nog maar 26 jaar toen hij in de slagader onder zijn sleutelbeen werd gestoken. Ten tijde van de moord was zijn vrouw Anneke (die tevens de zus van mijn overgrootvader Wilhelmus was) zwanger. De moordenaar van Janneman werd later zelf doodgeschoten.

Het overlijden van Kiki
In de ochtend van 4 februari kwam het verdrietige bericht dat mijn oma’s zusje Kiki op 85-jarige leeftijd was overleden. De twee zussen trouwden op dezelfde dag, namelijk op 15 januari 1953. Op vrijdag 9 februari werd tante Kiek op De Essenhof in Dordrecht begraven.


De ontmoeting met Arend
Op 8 februari ontmoette ik Arend de Kok, de kleinzoon van Arend Kroonen, die weer de broer van mijn overgrootvader Casparus was. Ik werd zeer hartelijk onthaald door een 91-jarige man die ik nog nooit had ontmoet. Met een lach en een traan haalden Arend en ik onze herinningen op. Het werd een zeer bijzonder gesprek.

De pinksterstorm van 1860
Met enige aarzeling begon ik tijdens de kerstdagen van 2017 met het onderzoek naar mijn vaders kant. Hoewel het opstarten ervan vrij moeizaam verliep, ontdekte ik al op de laatste dag van het jaar dat er drie nichtjes van mijn oudmoeder Tanneke Lucas tijdens de pinksterstorm in 1860 om het leven kwamen. Ook las ik dat er over die ramp een dichtbundeltje verscheen. Op 19 februari ging ik eindelijk naar de Bijzondere Collecties waar ik het 150 jaar oude boekje mocht inkijken en fotograferen.

De joodse schoonfamilie Levisson
In maart ontdekte ik dat mijn overgrootvader Johannis eerder getrouwd was geweest. Uit dit huwelijk kwamen meerdere kinderen, waaronder Elisabeth. Zij trouwde met de joodse Samuel Levisson. Toen ik zocht naar foto’s en feiten over deze schoonfamilie, werd me al snel duidelijk dat ik te maken had met een schat aan informatie. Er bleek veelvuldig over de gedeporteerde familie te zijn geschreven. Pijnlijk om te lezen vond ik dat Samuel pas in 2002 overleed en tot die tijd een paar straten verderop woonde. Wat had ik de beste man graag ontmoet. Want ook mijn oma’s broer en halfbroer overleden in Duitsland, maar waaraan? Of waarom?

De transportatie van mijn oma’s broer
Op 9 maart ging ik bij mijn oma op visite. Hoewel ik niet uit een gesloten familie kom, kreeg ik die avond toch iets compleet nieuws te horen. Haar broer Lowie werd tijdens de Tweede Wereldoorlog naar een werkkamp getransporteerd en kwam jaren later getraumatiseerd terug. Hierop besloot ik een aantal dossiers op te vragen bij het International Tracing Service, en wel die van mijn opa, ome Lowie en de twee broers van mijn andere oma. Gezien de drukte die dit archief ervaart, heb ik nog geen antwoord mogen ontvangen.

De werkplek van mijn opa
Op 30 maart kreeg ik een reactie van het Nationaal Archief. Ik had namelijk op 25 oktober een verzoek ingediend bij het oorlogsarchief van het Rode Kruis. Ik wilde weten waar precies in Wiesbaden mijn opa tijdens de Tweede Wereldoorlog verbleef en of er nog meer bekend was. Volgens de dossiers werkte mijn opa slechts een half jaar in Hotel Quisisana in Wiesbaden. Het bleek echter geen hotel te zijn maar een kurhaus.

De kleindochter van mijn opa’s halfbroer
In mei ontmoette ik wederom een familielid waar ik het bestaan niet van afwist. Evelyn, de kleindochter van mijn opa’s halfbroer Piet Kleton, had me namelijk gemaild. Ze nodigde me uit om in de vele fotoalbums te komen kijken. Het werd een emotioneel gesprek, want hoe kon het toch dat er helemaal geen foto’s van de Kroonens te bekennen waren?

De brieven van Cas
In diezelfde maand kreeg ik een mail van damspelhistoricus en denksportfilosoof Arne van Mourik. Hij had namelijk een achttal originele brieven van mijn opa’s jong overleden broer Cas in bruikleen genomen. Terwijl hij in het sanatorium lag, schreef en dicteerde hij deze brieven. Prachtig om ze digitaal te hebben!

De Schuitenmakersstraat in Dordrecht
Op 1 augustus stuitte ik per toeval op een foto van de Schuitenmakersstraat in Dordrecht. Op nummer 2 woonde mijn opa als kind. Wat de foto zo bijzonder maakt, is dat zijn moeder erop staat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *