Ik stop met mijn vaders kant

Om met de deur in huis te vallen: ik heb besloten om mijn vaders kant niet verder uit te zoeken. In deze post vertel ik hoe ik tot deze beslissing gekomen ben.

Het heeft meerdere redenen.

Maar allereerst moet gezegd worden dat het uitzoeken van mijn vaders achtergrond heus wel interessant was. Wat het spannend maakte, is dat mijn vaders takken op geen enkele manier op mijn moeders takken lijken. Waar het bij mijn moeders kant lijkt te draaien om boeven, muzikanten en woonwagens, gaat het bij mijn vaders kant over boeren, logementen en vervolgingen. De ene kant reislustig, de andere kant honkvast.

Twee totaal verschillende geschiedenissen dus.

Toch heb ik besloten om met mijn vaders kant te stoppen. De hoofdreden? Het voelt te geheimzinnig. Dat geheimzinnige zou de gemiddelde mens misschien extra nieuwsgierig hebben gemaakt, maar bij mij werkt dit blijkbaar anders. Het schrikt me af, maakt me soms zelfs misselijk.

Zoals ik van de week al schreef wist ik begin dit jaar een nicht van mijn vader op te sporen, maar bleek het contact helaas van korte duur. Er werd niet meer op mijn berichten gereageerd. En dat gaf me eerlijk gezegd wel een naar gevoel. Ik bedoel, ik ken de hele familie den Rooijen niet, heb ook nooit verhalen over ze gehoord dus heb al helemaal geen oordeel klaar staan. Het had mooi geweest als ze bereid waren foto’s te laten zien van het gezin waarin mijn opa opgroeide. Moet ik daar daadwerkelijk om smeken?

Te pijnlijk.

Ondanks het feit dat ik geen oordeel had klaar staan, heb ik wel altijd een vreemd gevoel gehad. Dit komt denk ik doordat de naam den Rooijen mij helemaal niets zei. Ik heb me nooit een den Rooijen gevoeld en veranderde logischerwijs mijn naam in Kroonen, alweer zo’n negen jaar geleden.

Hoewel ik tijdens mijn onderzoek opensta voor al mijn voorouders, en dus zo ver mogelijk terugga, ligt de focus wel echt op de eerste generaties, tot en met mijn betovergrootouders. En hier knelt het wat mij betreft. Want juist over dit gedeelte kan ik zo weinig te weten komen. Ik heb te weinig aanknopingspunten om iets over mijn vaders kant te vinden en ik heb natuurlijk met de openbaarheidstermijnen (geboorte 100 jaar, trouwen 75 jaar, overlijden 50 jaar) te maken. Dit alles maakt het tot één groot raadsel waar geen beginnen aan lijkt.

Kortom, ik beleef te weinig plezier aan het uitzoeken van deze kant. En dus komt er bij dezen (in ieder geval voorlopig) een einde aan de namen den Rooijen, van der Linden, Lucas en natuurlijk de aangetrouwde en vermoorde Levisson.

Zodra ik een reactie gekregen heb van het ITS, zal ik weer over de broers van mijn vaders moeder vertellen. Dit zal waarschijnlijk nog wel even op zich laten wachten, maar ik hoop toch nog te weten te komen wat zij tijdens de Tweede Wereldoorlog in Duitsland deden en hoe zij daar om het leven kwamen.

Last but not least, de enige vijf foto’s die ik van mijn vaders kant heb. Treurig, niet?

Mijn vader met zijn ouders.

Mijn vader (links) en zijn vader.

Tante Agatha (de zus van mijn oma) met mijn vader.

Agatha van der Linden (05-08-1927 / 24-02-2006) samen met haar man Gerrit Witter (08-07-1923 / 09-08-2001) en mijn vader.

Mijn vader, opa en misschien mijn oma.

Reacties op “ Ik stop met mijn vaders kant ”
Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *