Ome Lowie werd getransporteerd naar een werkkamp in Duitsland

Sinds ik over mijn familiegeschiedenis blog, beginnen familieleden zich steeds meer te herinneren. Gelukkig kom ik niet uit een familie die graag geheimzinnig doet, over bepaalde dingen hadden ze het gewoon nooit (meer). Omdat ze het een soort van vergeten waren of verwerkt hadden voordat ik naar Aarde kwam en kon lezen en schrijven.

Gisteravond ging ik op visite bij mijn oma. Toen ik anderhalf jaar geleden met mijn familieonderzoek begon, gaf ze me meteen een doos vol foto’s mee. Sindsdien vertelt ze zo nu en dan het een en ander. Maar wat ze me gisteren vertelde, vond ik nogal schokkend. Haar broer zou tijdens de Tweede Wereldoorlog naar een werkkamp in Duitsland zijn getransporteerd. “Hij is jaren weggeweest en kwam getraumatiseerd terug”, vertelde ze me. “Mijn moeder heeft er zo’n verdriet om gehad.”

Vol verbazing luisterde ik naar mijn oma’s verhaal, dat ik voor het eerst hoorde. Waarom werd hij getransporteerd? Hoewel mijn opa ook niet naar Duitsland wilde, heeft hij ‘gewoon’ voor het Rode Kruis in Wiesbaden gewerkt. Maar mijn oma’s broer vertrok daarentegen onder echte dwang. Waarom? Zat hij ondergedoken? Weigerde hij voor de Duitsers te werken? Was hij uitgesproken anti-Duits?

“Nee, ben je gek”, reageerde mijn oma op al mijn vragen. “Hij was een goedsul. Hij had echt niet durven weigeren. Van het hele zooitje was hij het bangst. Echt moeders kindje.”

Ik vond het heftig om mijn oma te horen vertellen wat haar broer was overkomen en wil er graag meer over te weten komen. Helaas kan ik mijn oma’s broer Ludovicus Cornelius van Laarhoven (20 februari 1922, Mortsel, België) niets meer vragen. Weet jij hier meer over? Neem dan zeker contact met me op.


Bron affiche: Geheugen van Nederland

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *