Mijn fascinerende zoektocht 3/3

Het is ontzettend spannend om je stamboom uit te zoeken, ook als je familieverhalen helemaal niet zo spannend zijn (zoals op tv). Grappig is het ook als verhalen minder spectaculair blijken te zijn dan je had verwacht. Zo vertelde mijn oma altijd dat haar moeder een Vlaamse was, maar dat valt nog te bezien. Daarnaast vertelde ze me trots dat we afstammen van reizigers. Hoewel mijn voorouders waarschijnlijk wel in een woonwagen leefden (want broertjes en zusjes werden vaak in een andere stad geboren), waren ze ondertussen behoorlijk honkvast. Eeuwenlang woonden ze in Tilburg, soms baarden ze een kind in Retie of Turnhout, maar veel spannender werd het niet.

Ik hoop dat ik nog op interessante documenten mag stuiten, documenten van een dolhuis of een gevangenis ofzo. Maar ik ben bang van niet, want tot nu toe trouwden mijn voorouders allemaal netjes, kregen ze daarna pas (heel veel) kinderen en gingen ze vrijwel allemaal op oude leeftijd dood (80 en 90 waren serieus geen uitzondering, en ik altijd maar denken dat men vroeger jong doodging).

Vanmorgen werd ik trouwens ontzettend blij wakker. Ik ben toegelaten tot het vak ‘Oud schrift 1300-1700. Paleografie in de praktijk’, waarbij ik ga leren hoe ik oude, handgeschreven bronnen moet lezen, transcriberen, typeren, dateren, vertalen en analyseren. Ik had het eigenlijk niet meer verwacht, want ik heb máánden geleden een verzoek ingediend (lees: een smeekbede gestuurd) of ze me alsjeblieft wilden toelaten ook al was het vak inmiddels al vol én stond ik he-le-maal op nummer 10 van de wachtlijst. En toen kwam ineens toch deze verrassing! Eind dit jaar kan ik dus ook in documenten snuffelen zoals de Echte Mensen dat op televisie doen.

Volgen jullie het mooie programma ‘Verborgen verleden’ ook?

Ik plaatste dit bericht tevens op Instagram.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *